ldeomotoryczny impuls

   Proponuję taki eksperyment: skup się na palcu wskazującym swojej ręki i wyobraź sobie, że w środku, w naczynkach palca zaczyna pulsować krew. Po kilu sekundach palec zrobi się cieplejszy, a po kilkunastu zaczniesz wyraźnie odczuwać pulsację w rzeczywistości. Przeprowadź taki eksperyment z całą dłonią. Skutek będzie taki sam, jedyna różnica polega na tym, że pulsację odczujesz nieco później.

   To, co zostalo opisane, nazywa się ruchem ideomotorycznym. Ruch ldeomotoryczny (idea (gr), motor (lac.) - wprowadzający w ruch) jest przejawem impulsów nerwowych, które się poruszają przy wyobrażeniu tego ruchu.

   Podczas wyobrażania ruchu pojawia się nie tylko reakcja mięśniowa, ale też reakcja ukladu krwionośnego, przyspieszone tętno i oddech. Właśnie te ideomotoryczne reakcje są podstawą tej metody. Naszym ostatecznym celem jest stworzenie wrażenia ruchu wewnątrz organizmu, w organach wewnętrznych oraz w częściach ciała, by zlikwidować zjawiska zastoju. Aby okazać intensywny wpływ na wewnętrzne środowisko czlowieka, trzeba wykorzystać pulsację rytmiczną. Każda ludzka komórka, każdy organ wewnętrzny ciała mają własne pulsacje rytmiczne. Każde zjawisko przyrodnicze, w tym aktywność ludzkich organów, ma fazy spadku oraz szczytu. Wszystko w przyrodzie jest podwładne odpowiednim rytmom i procesom falowym.

   Stworzenie ideomotorycznych wibracji jest wynikiem pracy myśli. Istnieją trzy wlaściwe metody, aby maksymalnie natężyć myślenie : koncentracja, wizualizacja, oraz nadanie im emocjonalnego zabarwienia. Im bardziej się koncentrujemy na wybranym obiekcie, im wyraźniej go sobie wyobrażamy, im bardziej uparcie robimy, tym silniej oddziałujemy na ten obiekt. Bardzo ważne jest trafienie w rezonans działania organu lub systemu, wtedy efekt znacząco się zwiększa. Myśl jest energią. Stworzenie w myślach wibracji jest stworzeniem energii. Jeśli się koncentrujesz na organie, to powinien on być skonkretyzowany - np. na konkretnym kręgu, na tym, że znajduje się tam przepuklina międzykręgowa i wyrośla kostne (osteofity). wejdź w kontakt energetyczny i jego powłoką i stwórz w myślach wibracje tego organu. W wyniku tego procesu dzieją się nastepujace rzeczy:

   W ten sposób usuwamy informację o chorobach i wprowadzamy informację normy. Aby wykorzystywać tę metodę, trzeba znać doskonale anatomię, fizjologię czy biochemię człowieka, przyczynę powstania i przebieg choroby, umieć interpretować wyniki badań medycznych i oczywiście mieć umiejętność i zdolność pracowanla z energią człowieka.

   W 1993 roku ta metoda przeszła badania kliniczne w szpitalu nr 14 w Kijowie, po których jej skuteczność została potwierdzona. Na tej podstawie zostala otrzymana licencja Ministerstwa Zdrowia nr. 5585 drt 17.06.1993, pozwalająca wykorzystywać tę metodę w praktyce lekarskiej.

   W 1999 roku wspólnie z fizjologami napisałem pracę naukową, za którą otrzymałem tytuł profesora Kijowskiej Akademii Medycyny Niekonwencjonalnej.